Realistisch ouderschap: voorbij het perfecte plaatje

Ik geloof in responsief ouderschap. Echt waar. Maar niet in de versie die je tegenwoordig zo vaak online ziet: altijd rustig, altijd beschikbaar, altijd regulerend, altijd met een zachte stem en eindeloos geduld. Die versie voelt voor mij niet alleen onhaalbaar, maar ook oneerlijk.

Want dat is niet hoe het leven eruitziet. En al zeker niet met kinderen.

Online lijkt responsief ouderschap soms een prestatie. Alsof je pas “goed” bezig bent als je nooit je stem verheft, altijd tijd hebt om emoties tot op de bodem uit te pluizen en elke driftbui kan ontvangen alsof je net een mindfulness-retreat achter de rug hebt, borstvoeding geeft tot zeker 2 jaar, samen slaapt, uren naast je kind zit om het te helpen slapen, maanden lang 's nachts uren bezig bent om je kind aandacht te geven dat het nodig heeft om terug te kunnen inslaap vallen,...

Maar echte ouderschap gebeurt niet in esthetische reels of perfect gemonteerde video’s. Het gebeurt in de rommel, de vermoeidheid, de chaos van een gewone dag.

Mijn ouderschap is responsief, maar ook realistisch.

Dat betekent:Ik luister naar mijn kind, maar ik ben ook een mens.Ik erken gevoelens, maar ik hoef ze niet altijd volledig te dragen. Ik bied veiligheid, maar niet ten koste van mezelf.

Responsief ouderschap betekent voor mij niet dat mijn kind altijd krijgt wat het wil, of dat ik mezelf wegcijfer om elk moment perfect te reageren. Het betekent dat ik probeer af te stemmen, binnen wat haalbaar is. Dat ik soms zeg: “Ik hoor je, maar nu even niet.” of in mijn mindere moment zeg "Als je zo doet, dan speelt mama niet meer mee" en ik ga even iets anders doen. Maar ook wat ik nooit ging doen "Als je nu echt niet stopt met roepen, mag je afkoelen in de gang!" Dat ik fouten maak — en die ook durf benoemen en laat zijn, ik probeer ze niet te fixen!

Wat online vaak ontbreekt, is context. De slapeloze nachten. De mentale belasting. Het feit dat sommige dagen simpelweg te veel zijn. En dat altijd afgestemd zijn niet nodig is. Alsof responsief ouderschap alleen telt als het er zacht, rustig en beheerst uitziet. Maar ook grenzen stellen, frustratie voelen en even niet kunnen, hoort bij gezonde relaties.

Ik wil mijn kind niet leren dat emoties alleen welkom zijn als ze mij goed uitkomen. Maar ik wil ook niet dat mijn kind leert dat mijn grenzen niet bestaan.

Dat ís realistisch ouderschap.

Ik geloof dat kinderen geen perfecte ouders nodig hebben. Ze hebben echte ouders nodig. Ouders die herstellen na een misser. Die sorry durven zeggen. Die laten zien hoe je omgaat met spanning, met falen, met mens-zijn.

Opnieuw verbinden na momenten van scheiding, kwaadheid, zoeken of gewoon ronduit even "NEEN" zeggen, is veel belangrijker dan continu te proberen voldoen aan een ideaal dat niet haalbaar is in het dagelijkse leven.

Dus nee, mijn ouderschap is niet altijd zacht. Het is soms rommelig. Soms luid. Soms vermoeid. Maar het is wel oprecht, afgestemd en verbonden.

En misschien is dat wel veel responsiever dan het perfecte plaatje ooit kan zijn.